• Rozwój metaloplastyki cz2
• Mataloplastyka starożytna - Egipskie naczynia
• Greckie wyroby metaloplastyczne
• Bizantyjskie wyroby metaloplastyczne
• Styl romański w etaloplastyce

Rozwój metaloplastyki

W XIV w. w Niemczech wyodrębnił się z cechu miedziorytników nowy cech, który skupiał mistrzów wykonujących różnego rodzaju patery, talerze i misy. Wyroby te wykonywano z miedzi lub mosiądzu i zdobiono ręcznie techniką uwypuklania różnego rodzaju moty­wów za pomocą klepania i cyzelowania. Misy takie często używano jako misy chrzcielnicze. Na rys. 156 przedstawiono tacę ozdobną z XIV w. wykonaną z pozłacanego mosiądzu.
Plastycy stosują do zdobienia wyrobów, obok elementów ostrołukowych, również formy trój­kątne oraz zawiłe motywy roślinne. Wyroby złotnicze i metaloplastyczne w stylu gotyckim mają powierzchnie zdobione pęcherzykowymi uwypukleniami. Ówcześni mistrzowie, poza wykonywaniem kościelnych przedmiotów meta­loplastycznych, wytwarzali również wyroby świeckie, przeznaczone dla możnych władców oraz bogatego mieszczaństwa.

Pod koniec XIV w. w okresie późnego gotyku zaczyna powstawać nowy kierunek w sztuce, tzw. styl renesansu, który w XVI w. panuje w wielu krajach Europy. Styl renesansu cha­rakteryzuje odradzanie sztuki antycznej (stąd nazwa Odrodzenie - Renesans). Elementy zdobnicze tego stylu to motywy liściaste, owoce 150 oraz wieńce kwiatowe.

W okresie renesansu bardzo rozwinęła się sztuka złotnicza i metaloplastyczna. Powstają nowe formy i kształty przedmiotów użytkowych (dzbany, talerze, puchary), wprowadzono nowe elementy zdobnicze. Gotyckie pęcherzykowe uwypuklenie powierzchni zastąpiono bogatym zdobnictwem technik emalierskich.

Na Węgrzech początek okresu renesansu przypada na lata 1460-1470, w czasie gdy król Matyas sprowadził na dwór węgierski włoskich mistrzów, którzy mieli zaadoptować ten nowy styl w sztuce.