11
Kowalstwo artystyczne
Środa, marzec 11. 2009
Spośród wielu przedmiotów z brązu wykonywanych w okresie romańskim, najbardziej charakterystyczne są naczynia do polewania rąk wodą podczas mycia. Naczynia te miały zazwyczaj kształt postaci ludzkiej lub zwierzęcia.
W okresie romańskim artyści brązownicy i złotnicy chętnie zdobili swe wyroby techniką emalierską, głównie tzw. żłobkową. Technika ta znana już w starożytnym Egipcie, przez pewien czas była zapomniana i dopiero w XII w. rozwinęła się ponownie we Francji, w mieście Limoges. Jednym z piękniejszych zabytków średniowiecznej sztuki brązowniczej jest charakterystyczna dla tego okresu chrzcielnica.
W tym okresie ozdabiano drzwi domów mieszkalnych i klasztorów odlewami brązowymi. Odlewy poddawano dokładnej obróbce cyzelerskiej, pozostawiając właściwy charakter odlewu.
Najstarszym źródłem pisanym z dziedziny sztuki metaloplastycznej jest dzieło pochodzące z XI w. Twórcą jego był zakonnik Rogkerus z klasztoru holmershausteńskiego. Dzieło zawiera opisy sposobów wykonywania różnych przedmiotów liturgicznych, dające wyobrażenie o ówczesnych metodach stosowanych w pracowniach metaloplastycznych.
W XIV w. w Niemczech wyodrębnił się z cechu miedziorytników nowy cech, który skupiał mistrzów wykonujących różnego rodzaju patery, talerze i misy. Wyroby te wykonywano z miedzi lub mosiądzu i zdobiono ręcznie techniką uwypuklania różnego rodzaju motywów za pomocą klepania i cyzelowania. Misy takie często używano jako misy chrzcielnicze.
Plastycy stosują do zdobienia wyrobów, obok elementów ostrołukowych, również formy trójkątne oraz zawiłe motywy roślinne. Wyroby złotnicze i metaloplastyczne w stylu gotyckim mają powierzchnie zdobione pęcherzykowymi uwypukleniami. Ówcześni mistrzowie, poza wykonywaniem kościelnych przedmiotów metaloplastycznych, wytwarzali również wyroby świeckie, przeznaczone dla możnych władców oraz bogatego mieszczaństwa.
Brak komentarzy.
Dodaj swój komentarz: